Janusz Marcin Kowalski
Biografia
Janusz Kowalski urodził się 11 kwietnia 1978 roku w Opolu. Ukończył III Liceum Ogólnokształcące w Opolu, a na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego uzyskał magisterium z administracji (2004) i prawa (2008). W 2011 r. ukończył podyplomowo prawo spółek na Uniwersytecie Warszawskim.
W młodzieńczych latach działał w Młodych Demokratów (młodzieżówce Uniii Wolności), a następnie w stowarzyszeniu Młodzi Konserwatyści, a także w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym, będącym częścią Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 przeszedł do Przymierza Prawicy. Jako członek Prawa i Sprawiedliwości kandydował bez powodzenia w wyborach w 2001. Po rozwiązaniu PP w czerwcu 2002 przystąpił do PiS. W 2002 r. uzyskał mandat radnego Opola z ramienia KW Wyborców Ryszarda Zembaczyńskiego, a następnie utracił członkostwo w PiS po reorganizacji struktur partii w województwie opolskim. Od 2005 do 2006 należał do Platformy Obywatelskiej, kandydował z jej listy bezskutecznie do Sejmu w 2005. Odszedł z PO po konflikcie z Leszkiem Korzeniowskim.
W latach 2007–2008 pracował w Departamencie Dywersyfikacji Dostaw Nośników Energii w Ministerstwie Gospodarki oraz w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego. W 2009–2010 był członkiem Zespołu ds. Bezpieczeństwa Energetycznego w Kancelarii Prezydenta RP. W 2014–2015 pełnił funkcję wiceprezydenta Opola.
Po okresie bezpartyjności dołączył do rady programowej PiS. Następnie pracował jako prokurent i członek zarządu Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa (do 2016) oraz członek zarządu Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych (2018–2019). Zasiadał także w radach nadzorczych Poczty Polskiej (2017–2018) i KGHM Polska Miedź (2017–2019). W 2019 został członkiem Rady Fundacji Polskiej Fundacji Narodowej reprezentującej KGHM.
W 2019 w wyborach parlamentarnych startował jako przedstawiciel Solidarnej Polski na liście PiS i został posłem na Sejm IX kadencji, zdobywając 20 973 głosy w okręgu nr 21. Po wyborach przystąpił do odbudowy regionalnych struktur Solidarnej Polski (w 2023 partia ta przekształciła się w Suwerenną Polskę). W grudniu 2019 powołano go na sekretarza stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych, a także na pełnomocnika rządu ds. reformy nadzoru właścicielskiego nad spółkami Skarbu Państwa. 19 lutego 2021 zdecydowano o jego odwołaniu, a dzień później został zdymisjonowany ze stanowiska wiceministra.
W maju 2021 został ukarany przez Komisję Etyki Poselskiej; w tym czasie krytycznie odnosił się do UE. We wrześniu 2022 objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz pełnomocnika rządu ds. przetwórstwa i rozwoju rynków rolnych. W 2023 uzyskał mandat poselski na kolejną kadencję (14593 głosy). W grudniu 2023 zakończył pełnienie funkcji wiceministra. W 2024 ponownie przystąpił do PiS; w październiku 2024 wszedł w skład komitetu wykonawczego tej partii. W kwietniu 2026 wystąpił z klubu PiS, a w kolejnym miesiącu przestał być członkiem partii.